Το πηγάδι που ξεχείλισε…

Τo ερώτημα του μικρού εγγονού,

«Γιατί η γιαγιά μου γεννήθηκε εδώ;»

πυροδότησε εικόνες, έγινε θρυαλλίδα στο… πηγάδι της ψυχής μου.

Το ρολόι άρχισε, αργά στην αρχή και γρηγορότερα στη συνέχεια, να γυρίζει τους δείκτες του πίσω. Έβαλε σε κίνηση έναν μηχανισμό χωρίς σταματημό. Έφερε στη επιφάνεια παλιά βιώματα, όνειρα κρυμμένα, καντηλάκια προσευχής αναμμένα, σκηνές που είχα απωθήσει βαθιά μέσα μου. Σαν ταινία  από κείνες τις ασπρόμαυρες μεγάλου μήκους, που πλημμύρισαν τον νου και την ψυχή μου.

Και γιατί άραγε γεννιέται ο καθένας εκεί που γεννιέται – άλλος σε παλάτι και άλλος σε χαμόσπιτο; Και αυτό προγράφει οπωσδήποτε το μέλλον του, είναι η μοίρα του;

«Από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως…
Κι εγώ ο τυχερός που το ’χει δει…
Και φέγγει από μέσα η φυλακή…»

Νίκος Παπάζογλου